Baños

Na het ontbijt brengen we in Latacunga een berg was naar de wasserette. Het is stralend weer als we door de stad wandelen. Kenmerkend zijn de smalle stoepen waarop je elkaar nauwelijks kunt passeren. Op de weg lopen is door het drukke autoverkeer niet mogelijk. Bovendien gedragen de automobilisten zich net als in veel andere (niet westerse) steden: voetgangeronvriendelijk en veel claxonnerend. Ze denken dat ze altijd voorrang hebben. Op de binnenplaats van een oud klooster zien we een begrafeniskoets, blinkend van het bladgoud. Volgens de toezichthouder is het voertuig 122 jaar oud.

´s Middags nemen we de bus naar Saquisili, een indianendorp met een grote markt voor de plaatselijke bevolking op donderdag... Nu is het maandag en is er weinig te beleven. Door de vervallen staat van veel huizen vinden we toch wat fotogenieke plekjes. Terwijl we op de bus staan te wachten, slaat het weer plotseling om. De lucht wordt donkergrijs en het begint te onweren. Kort daarna gaat het regenen. In de 20 minuten die de rit duurt, gaat de regen over in een wolkbreuk. Enig pluspunt is dat de besneeuwde Cotopaxi mooi afsteekt tegen de donkere lucht. Bij het busstation worden we helaas een eind buiten het gebouw afgezet. De buschauffeur verwensen helpt niet. Na hooguit een minuut rennen door de regen, kunnen we gelukkig schuilen. Maar we zijn wel doorweekt! Om een beetje warm te worden en op te drogen, lopen we rondjes door het stationsgebouw. Het dak is zo lek als een zeef, dus we slalommen om de stralen water heen. Zo´n 3 kwartier later is het zo goed als droog en wagen we het erop. Omdat de lucht nog steeds dreigend is, overbruggen we de afstand, ongeveer een kilometer, in westers tempo. Een snelheid die de Ecuadoriaantjes niet bij kunnen houden. We komen droog aan, maar als we gaan eten nemen we de paraplu mee.

Latacunga is niet erg toeristisch en heeft dus geen gezellige restaurants. Toch vinden we er een dat acceptabel is. Het eten is redelijk. Als we de rekening krijgen, kijken we vreemd op. Het bedrag is 25% hoger dan het zou moeten zijn. Hoewel we niet zo prijsbewust zijn, is het eenvoudig om prijzen te houden als $ 2,50 en $ 1,50. Natuurlijk is het een foutje en om de communicatie te vergemakkelijken, vragen we om de menukaart om de verschillen aan te wijzen. Wat schetst onze verbazing dat tijdens het eten de prijzen op de kaart zijn verhoogd. Ook op de andere menu´s. Dit is een vorm van oplichting die we nog nooit zijn tegengekomen. Omdat het serveerstertje dom is of doet, en blijft wijzen op de met pen veranderde bedragen, leggen we het juiste aantal dollars (van voor deze acute inflatie) neer en lopen het restaurant uit. Oplichtpoging mislukt! Op weg naar het hotel kopen we een paar flesjes water. Bij gebrek aan muntgeld betalen we met een 10 dollarbiljet. Het winkelmeisje geeft een handvol munten terug. Helaas voor haar tellen we het retourgeld: 4 dollar te weinig. Zonder dat we iets zeggen, weet ze precies hoeveel er ontbreekt en geeft dit alsnog. Oplichtpoging mislukt!

In de bus naar Baños ontmoeten we vandaag eindelijk een Ecuadoriaanse die goed Engels spreekt. Ze heeft een jaar in Canada gewoond en daar Engels geleerd. Het wordt hier niet op school gegeven. Ze vindt het leuk om ons Spaans wat bij te spijkeren. Na een mooie tocht van 2 uur komen we in Baños aan, dat op slechts 1800 meter ligt. Het is de eerste echt toeristische plaats waar we komen. Het stadje staat bekend om zijn warmwaterbaden en ligt aan de voet van de zeer actieve vulkaan Turungahua, die afgelopen zomer nog uitgebarsten is.