Cuenca

In het hotel in Riobamba hebben we een uitgebreid ontbijtbuffet: verse ananas, meloen en banaan, een soort cruesli, yoghurt, broodjes, kaas, bramenjam, eieren, sap, koffie, thee en chocolademelk. Verzadigd stappen we in de bus naar Cuenca, een reis van zes uur via de Panamericana. Dit is een autoweg die loopt van Alaska naar Vuurland (Zuid-Chili); in Noord-Amerika door de Rocky Mountains en in Zuid-Amerika door de Andes. Tijdens de busrit genieten we weer van fraaie vergezichten en wolkenpartijen. Wat telkens weer opvalt, is dat de berghellingen eruit zien als lappendekens. Talloze keuterboertjes verbouwen allerlei gewassen op kleine lapjes grond. Ook de veehouderij is veelal kleinschalig: enkele koeien, schapen, varkens en kippen bij elkaar. In tegenstelling tot Peru zijn lama´s hier schaars. Op sommige stukken zitten we zo hoog in de bergen, dat we in de wolken rijden.

Voor de eerste keer hebben we problemen met het vinden van een hotel. Allerheiligen, Allerzielen en Onafhankelijkheidsdag (1, 2 en 3 november) worden in Cuenca uitgebreid gevierd, waardoor vele Ecuadorianen deze week hier doorbrengen. Uiteindelijk komen we in hotel Colonial terecht, een koloniaal gebouw met een gezellige patio en ruime kamers. Per nacht kost een kamer met badkamer en ontbijt $ 27: de duurste accommodatie tot nu toe. Onder het genot van een lekkere cappuccino en een cheesecake/notenappeltaart werken we in Café Austria onze aantekeningen bij.

Cuenca is de derde stad van het land met ongeveer 300.000 inwoners, die eind 15e eeuw door de Inca´s op de Cañaris werd veroverd. De Inca´s bouwden er zonnetempels en paleizen, waardoor Tomebamba (zoals de stad toen heette) het Peruaanse Cuzco naar de kroon stak. Van dit alles is nu niets meer te zien. Bij de komst van de Spanjaarden verwoestten de Inca´s ook deze stad. Cuenca is bekend om zijn 16e- en 17e-eeuwse binnestad met vele kerken, pleinen en smalle straten. Dwars door de stad loopt de rivier Tomebamba, waar de vrouwen ´s ochtends op grote stenen de was doen. Op het gras langs de oever wordt de was gedroogd. Vandaag is het blijkbaar geen wasdag. De opvallendste kerk in de in 1885 gebouwde kathedraal met een stuk of zes blauw betegelde koepels. In de kerk staat een groot standbeeld van paus Johannes Paulus II, die de stad in 1985 bezocht. Lopend van de ene bezienswaardigheid naar de andere, leggen we heel wat kilometers af.

De busrit naar Ingapirca duurt ruim twee uur. Zoals alle buschauffeurs jakkert ook deze flink door, maar hij rijdt wel goed. Ingapirca is de enige site met Incaruïnes in Ecuador. De stad is oorspronkelijk gebouwd door de Cañaris. Deze machtige en hoogontwikkelde indianenstam werd rond 1480 met veel moeite door de Inca´s verslagen. In Ingapirca leefden ze daarna broederlijk naast elkaar. Behalve paleizen werden er ook tempels gebouwd. Centraal staat de zonnetempel, een van de weinige ovale tempels ter wereld, een astronomische vorm. De constructie was zo gemaakt, dat bij iedere zonnewende de schaduw op een specifieke plaats viel. Tijdens de rondleiding krijgen we uitgebreid uitleg over het complex door een goed Engels sprekende gids. Zo vertelt ze over een steen met 28 gaten, die zowel voor de tijdrekenkunde als de vruchtbaarheidsberekening werd gebruikt. De stad werd grotendeels verwoest door de Spanjaarden, niet door de Inca´s.

Terug in het hotel blijkt dat de receptioniste een foutje heeft gemaakt. Onze mooie, ruime kamer is niet langer beschikbaar en we moeten genoegen nemen met twee zolderkamertjes. Natuurlijk zou zoiets bij ons nooit kunnen, maar de normen zijn hier anders. Aangezien een vierde nacht helemaal onmogelijk is, trekken we morgen verder naar het zuiden, naar de stad Loja.