Dalat

8 november

Na een vroeg ontbijt worden we bij de rivier afgezet, waar we voor de verandering de boot nemen. Dat is dan ook de enige overeenkomst met gisteren. Er staat ons een leuke en afwisselende tocht te wachten. We varen tussen talloze bootjes door die een drijvende markt vormen. De koopwaar is divers: enorme trossen kleine groene bananen, ananas, doerians, mango's, uien, knoflook en allerlei andere etenswaren, frisdrank, benzine, dadelpalmschermen en nog veel meer. Vooral de kleine kinderen worden veelvuldig op de foto gezet.

Op de terugweg stappen we uit bij een mihoenwerkplaats. Hier zien we hoe rijst wordt verwerkt tot dunne, gestoomde pannenkoeken die in de zon te drogen worden gelegd en daarna worden er noedels van gemaakt. De tocht gaat verder via talloze kreekjes. Aan het water staan kleine huisjes van steen, bamboe en een soort riet. Vrouwen die de was en de vaat doen in de rivier, zorgen voor levendige tafereeltjes.

Na de lunch gaan de mensen die een 2-daagse trip geboekt hebben terug naar Saigon. Met een kleine groep gaan we verder naar Long Xuyen, waar we een krokodillenfarm bezoeken. In de vele bassins zien we een gigantisch aantal krokodillen. De kleinste zijn 14 maanden maar er zijn ook hele grote. Bij de ingang zijn portemonnees en riemen te koop.

De laatste stop is bij Sam Mountain, wat koningskrab betekent. De berg schijnt de vorm van een krab te hebben. Het is een 250 meter hoge berg die vol staat met Chinese pagodes en tempels. Via een trap met erg veel treden is de top te bereiken van waar de wijde omgeving is te zien, zelfs Cambodja. Op weg naar beneden nemen we met een deel van de groep de verkeerde route, waardoor we niet bij de bus uitkomen. Doordat we een flink eind langs de weg moeten lopen om weer bij het beginpunt uit te komen, zijn we veel later dan de rest van de groep. Een paar mensen zijn naar ons op zoek gegaan, maar dan blijkt een van hen aan het dwalen geslagen. Het is inmiddels helemaal donker als hij opduikt. Eindelijk kunnen we naar het hotel en een welverdiend diner.


9 november

In de Bassac rivier bij Chau Doc ligt een drijvend dorp dat bestaat uit woonboten en huizen die op lege olievaten drijven. Sommige bewoners hebben de ruimte onder hun huis afgezet met gaas en kweken er moddervis, een soort baars. Iets verderop ligt het dorp van de Cham, een islamitische minderheid. De Cham staan bekend om de hoge kwaliteit van hun weefkunst. Zo'n 50 meter van de oever leggen we aan bij een steiger. Het gammele bouwwerk van hooguit een halve meter breed slingert tussen de paalwoningen door, uiteraard langs enkele winkeltjes. In een ervan is een meisje aan een weefgetouw bezig een sarong te weven. Aan de weg langs de rivier staat een grote groenwitte moskee, die helaas gesloten is. Kinderen proberen kun hoopwaar aan de man te brengen: wafels met banaan en ananas.

Terug in Chau Doc stappen we in een minibus die ons naar Can Tho brengt. Daar gaan we na de lunch samen met een andere groep in een grotere bus naar My Tho. Na een klein eindje moeten we de bus al weer uit. Met een grote veerboot steken we de Hau Giang over. Uit veiligheidsoverwegingen mag niemend in zijn voertuig blijven zitten. Er gaat wel eens iets mis. In My Tho stappen we weer over, deze keer in een touringcar die ons vlak bij het hotel afzet.


10 november

Goodbye Saigon. Op naar Dalat. Bijna 8 uur duurt de busrit van slechts 308 km. Het is erg druk op de tweebaansweg, waardoor de bus constant brommers en vrachtwagens in moet halen. Met veel getoeter probeert de buschauffeur andere weggebruikers aan de kant te drukken. Het is nog niet tot hem doorgedrongen dat dit geen enkele indruk maakt.

Onderweg kopen we fruit. De mango is hier bleekgeel en minder draderig dan we gewend zijn. De custard apple heeft een groene geschubde schil en lijkt nog het meest op een artisjok. Het witte vruchtvlees smaakt een beetje naar custard en is erg lekker. Dragon fruit is een grote rode vrucht met groene uitsteeksels en heeft geen uitgesproken smaak.

Halverwege de rit begint het te regenen. Vlak voordat we onze bestemming bereiken, zitten we zelfs in de wolken. Het is de stad van de eeuwige lente, maar nu even niet. Dalat ligt op 1500 meter en doet door zijn vele chalets denken aan een dorp in de Franse Alpen.