Hanoi

21 november

Halverwege de ochtend nemen we een taxi naar Phu Bai Airport, eens een belangrijke Amerikaanse luchtmachtbasis. Het mag dan een internationale luchthaven zijn, verdwalen is onmogelijk. Op een enkele Vietnamees na zijn alle passagiers westerse toeristen. Geen wonder: vliegen is 5½ keer zo duur als de bus, maar die doet er 14 uur langer over. Concurrentie is er trouwens niet op dit traject. Vietnam Airlines heeft een monopoliepositie.

Voor de aankomsthal staat een minibus van de luchtvaartmaatschappij gereed om ons naar het centrum te brengen, een rit van 35 km. Een Amerikaans gezin dat een hotel heeft gereserveerd, wordt bijna bij het verkeerde hotel afgezet. Ook wij worden naar een hotel gebracht dat 'toevallig' dezelfde naam heeft als dat wat we in de Lonely Planet hebben gevonden. Dit is een bekende truc. We hebben de halve stad gezien tegen de tijd dat we op het juiste adres aankomen. Alleen is er geen kamer meer vrij en in het volgende hotel ook niet. Na een half uur zoeken hebben we geluk: we vinden een kamer in het Oude Kwartier, het historische hart van de stad.


22 november

Op zoek naar een ontbijtgelegenheid blijkt hoe absurd duur Hanoi is vergeleken met de rest van het land. Zelfs Saigon, de grootste stad, is veel goedkoper. Natuurlijk is het voor westerse begrippen nog steeds goed betaalbaar, maar de hordes toeristen worden hier flink uitgemolken. Een dagtocht bijvoorbeeld is hiet zeven keer zo duur als in Saigon.

De oude handelswijk is een sfeervol gebied met smalle, diepe woonhuizen, winkeltjes en een druk verkeer van fietsers, brommers en cyclo's, waarbij zoals gewoonlijk de brutaalste voorrang heeft. De wijk dateert uit de 15e eeuw en is het commerciële hart van de stad. Vroeger kwamen de namen van de straten overeen met de beroepen van de handwerkslieden. Zo was er een Katoenstraat, Zijdestraat, Hennepstraat, Visstraat, Juweliersstraat en een Lakwerkstraat. Deze specialisatie doet sterk denken aan de gilden van het middeleeuwse Europa. De straatnamen geven nu niet meer de beroepen van de bewoners aan, maar nog steeds leggen de meeste straten zich toe op de verkoop van een of enkele artikelen.

Het Hoan-Kiemmeer ligt midden in het centrum van Hanoi en is een oase van rust in dit drukke stadsdeel. Aan de naam, het Meer van het teruggegeven Zwaard, is een legende verbonden. In het begin van de 15e eeuw hielden Chinese troepen van de Ming-dynastie het noorden van Vietnam bezet. Op een dag vond een visser in zijn netten een magisch zwaard. Hij gaf het aan generaal Le Loi die in een verbeten strijd was verwikkeld met de Chinezen. Met behulp van het zwaard wist Le Loi de bezetter te verdrijven en hij riep zichzelf uit tot Keizer Ly Thai To. Bij de viering van de overwinning op een boot op het meer dook plotseling een reuzenschildpad op die het zwaard uit de handen van de keizer rukte. Deze trok daarop de conclusie dat het zwaard naar zijn oorspronkelijke plaats was teruggekeerd en gaf het meer zijn huidige naam.
Een rode brug leidt naar een eilandje met daarop een pagode en een opgezette reuzenschildpad. Men schat de leeftijd op 400 jaar en daarmee is het dier net niet oud genoeg om voor de legendarische schildpad van generaal Le Loi te kunnen doorgaan. Op een ander eiland staat de drie verdiepingen tellende Schildpadpagode, het herkenningsteken van Hanoi.

's Middags wonen we een uitvoering van het waterpoppenspel bij. Dit is een theatervorm die alleen in Vietnam voorkomt. Zoals de naam aangeeft, vindt het poppenspel in het water plaats. Verborgen achter een scherm staan de spelers tot hun borst in het water en bewegen de poppen onder water met behulp van bamboe stokken. De scenes gaan over het boerenleven, de strijd tegen de Chinese overheersing en de mythologie, zoals de legende van de schildpad. Begeleid door zang en muziek ploegen boeren het land, proberen vissers met netten en boten hun vis binnen te halen en verschijnen draken en feniksen op het toneel.