Hoi An

15 november

Dagtochten naar de eilandjes voor de kust zijn allemaal snorkeltrips. Een boottochtje naar een vissersdorp is er niet bij. Dan regelen we zelf wel iets. Dat valt niet mee omdat informatie nauwelijks te krijgen is. De enkeling die wat weet, ziet geen kans dit in verstaanbaar Engels over te brengen. Daar komt bij dat ze altijd 'ja' zeggen, ook al hebben ze geen flauw idee waar je het over hebt. Sinds kort is er een 3 km lange kabelbaanverbinding tussen het vasteland en een van de eilanden. Met een cabine over zee is wel apart, dus dat wordt onze eilandtrip. Het vertrek- en aankomststation ziet er hetzelfde uit als in een wintersportplaats, met als belangrijkste verschil dat hier meer personeel rondloopt dan er klanten zijn. Bij gebrek aan medereizigers krijgen we dan ook een cabine voor onszelf. Hoog boven het water is het uitzicht prima. Onder ons liggen vissersboten. Het water vlak voor de kust is te ondiep om aan te meren. Daarom verplaatsen vissers zich in ronde manden van gevlochten bamboe tussen wal en schip. De manden zijn waterdicht gemaakt met pek en worden staand of zittend geroeid.

Aan de overkant is een pretpark in aanbouw, met allerlei kermisattracties en winkeltjes. Omdat er verder weinig te beleven is, besluiten we terug te gaan met de veerboot. Daar moeten we dan wel ruim twee uur op wachten want hij vaart niet tussen elf en drie. Dan toch maar met de kabelbaan terug. Halverwege krijgen we een flinke plensbui die gepaard gaat met windvlagen, waardoor de cabine heen en weer zwaait.

Aan het eind van de middag genieten we van een heerlijk diner in een Indiaas restaurantje. Korte tijd later rijdt de nachtbus voor. In de bus zijn drie rijen stapelbedden gemonteerd. Het hoofdeind is verstelbaar en het ligt helemaal niet slecht. 's Nachts is het gelukkig rustiger op de weg waardoor er minder geclaxonneerd hoeft te worden. Na ruim twaalf uur komen we dan ook redelijk uitgerust in Hoi An aan.


16 november

Net buiten het centrum nemen we een hotelkamer met balkon en uitzicht op de rijstvelden. Hoi An is een oude handelsnederzetting waar onder anderen Japanners en Hollanders zaken deden. Het historische centrum is tijdens de Vietnamoorlog gespaard gebleven en valt onder het Unesco werelderfgoed. De rivier overstroomt regelmatig, vooral in november en zet dan een groot deel van het centrum onder water. Ook nu zijn de straten modderig door een eerdere overstroming.

In Hoi An is een overdekte houten Japanse brug bewaard geleven, die de Chinese en Japanse wijk met elkaar verbond. Aan de ene kant staan twee stenen beelden van een hond en aan de andere kant van een aap. Deze verwijzen naar het beginjaar van de bouw, het jaar van de hond, en de voltooiing ervan in het jaar van de aap.

Op weg naar de volgende bezienswaardigheid, een Chinees familiehuis, begint het te regenen. In afwachting van het einde van de bui schieten we een theehuis binnen, waar we een pannenkoek en lotusthee bestellen. Helaas gaat het steeds harder regenen en de plassen op de stoep en de straat worden steeds groter. We besluiten daarom naar het hotel terug te gaan. Als we er aankomen, zijn we flink nat geworden, ondanks de paraplu's. De rest van de middag brengen we lezend en kaartend op het balkon door.