Hué
17 november
Het heeft de hele nacht hard geregend, maar als we het hotel verlaten is het bijna droog. Gehuld in de poncho's beginnen we aan het rondje Hoi An. We vallen niet echt op. Driekwart van de bevolking loopt rond in poncho, alleen dragen zij er (teen)slippers onder. De wandeling gaat langs diverse oude Chinese en koloniale huizen, familiehuizen en pagodes. Door het hoge water staat een deel van de route langs de rivier onder water. We gaan het Tran Duong House binnen, waar de eigenaar vertelt over de geschiedenis van zijn 62 meter lange huis, dat al zes generaties in de familie is. Een grote massief houten tafel in de voorkamer blijkt het familiebed te zijn waar men met z'n vieren op sliep.
Hoi An is een van de drukste kleermakerscentra van Vietnam. In winkels liggen balen stof hoog opgetast en veel toeristen laten zich kleding aanmeten. Het is eindelijk gelukt om kaarten te kopen. Dat wordt dus schrijven vanmiddag op ons balkon.
White rose is een bekend voorgerecht in Hoi An. Het zijn garnalen in een tasje van gestoomd rijstdeeg, overgoten met een pittig sausje. Cao Lau is een lokale culinaire specialiteit en bestaat uit dikke noedels, varkensvlees, croutons, sla en kruiden in bouillon. Het is een eenvoudig, lekker gerecht en kan snel worden bereid. Het grillen van spiezen neemt wat meer tijd in beslag, zodat de een al lang klaar is met voor- en hoofdgerecht terwijl de ander smachtend zit te wachten. Plannen is iets wat de meesten nog moeten leren. De koffie is bijzonder goed en wordt aan tafel gefilterd en heeft soms een vleugje zoet aroma.
18 november
De treinreis van het nabij gelegen Danang naar Hué moet erg mooi zijn. Helaas, als we kaartjes willen kopen, blijkt dat de trein niet rijdt. Door een tyfoon zijn rotsblokken op de rails terecht gekomen. We gaan dus met de bus.
Eigenlijk zouden we vandaag de Cham-ruïnes van My Son bezoeken, maar vanwege de weersvoorspelling besluiten we deze over te slaan. Toch begint de dag redelijk, zelfs de zon laat zich even zien. Maar voordat we in de bus zitten, plenst het al weer.
De vier uur durende rit gaat door de bergen, zelfs letterlijk: we rijden door een 6280 meter lange tunnel. Na het gebergte gaat de weg verder langs de kust. Duinen zijn er nauwelijks waardoor de zee vrij spel heeft. Op sommige plaatsen is het wegdek verzakt doordat de grond weggeslagen is.
Het heeft de hele nacht hard geregend, maar als we het hotel verlaten is het bijna droog. Gehuld in de poncho's beginnen we aan het rondje Hoi An. We vallen niet echt op. Driekwart van de bevolking loopt rond in poncho, alleen dragen zij er (teen)slippers onder. De wandeling gaat langs diverse oude Chinese en koloniale huizen, familiehuizen en pagodes. Door het hoge water staat een deel van de route langs de rivier onder water. We gaan het Tran Duong House binnen, waar de eigenaar vertelt over de geschiedenis van zijn 62 meter lange huis, dat al zes generaties in de familie is. Een grote massief houten tafel in de voorkamer blijkt het familiebed te zijn waar men met z'n vieren op sliep.
Hoi An is een van de drukste kleermakerscentra van Vietnam. In winkels liggen balen stof hoog opgetast en veel toeristen laten zich kleding aanmeten. Het is eindelijk gelukt om kaarten te kopen. Dat wordt dus schrijven vanmiddag op ons balkon.
White rose is een bekend voorgerecht in Hoi An. Het zijn garnalen in een tasje van gestoomd rijstdeeg, overgoten met een pittig sausje. Cao Lau is een lokale culinaire specialiteit en bestaat uit dikke noedels, varkensvlees, croutons, sla en kruiden in bouillon. Het is een eenvoudig, lekker gerecht en kan snel worden bereid. Het grillen van spiezen neemt wat meer tijd in beslag, zodat de een al lang klaar is met voor- en hoofdgerecht terwijl de ander smachtend zit te wachten. Plannen is iets wat de meesten nog moeten leren. De koffie is bijzonder goed en wordt aan tafel gefilterd en heeft soms een vleugje zoet aroma.
18 november
De treinreis van het nabij gelegen Danang naar Hué moet erg mooi zijn. Helaas, als we kaartjes willen kopen, blijkt dat de trein niet rijdt. Door een tyfoon zijn rotsblokken op de rails terecht gekomen. We gaan dus met de bus.
Eigenlijk zouden we vandaag de Cham-ruïnes van My Son bezoeken, maar vanwege de weersvoorspelling besluiten we deze over te slaan. Toch begint de dag redelijk, zelfs de zon laat zich even zien. Maar voordat we in de bus zitten, plenst het al weer.
De vier uur durende rit gaat door de bergen, zelfs letterlijk: we rijden door een 6280 meter lange tunnel. Na het gebergte gaat de weg verder langs de kust. Duinen zijn er nauwelijks waardoor de zee vrij spel heeft. Op sommige plaatsen is het wegdek verzakt doordat de grond weggeslagen is.
posted by Beatrijs at 15:12
2 Comments:
Beste Beatrijs & Teun,
Hallo, het regent daar nog meer dan in Nederland zo'n beetje, wat ik wel sneu voor jullie vindt!!!!!!
Voor de rest vind ik het eten wat jullie beschrijven ook best wel lekker, alleen is er zeker wel weinig vegetarisch voedsel te krijgen?? Eten jullie dan daar geen tahoe? Dat vind ik zelf er lekker! Maar ik geloof dat, dat in Indonesië veel wordt gegeten.
De weekjes die vliegen weer voorbij en ik zal dit leuke "schouwspel" van elke dag lezen en antwoorden dan ook erg missen!!
Ik hoop letterlijk dat nu echt de zon voor jullie gaat doorbreken en er nog lekker samen met z'n tweetjes op uit kunnen trekken, wat weer leuke verhalen oplevert!!!!
Nou ik ga er weer een eind aan maken en ik ga de laatste was nog even strijken, nog even het journaal bekijken en dan gauw naar bed! En dan weer morgen er weer fris tegen aan! Lekker weer werken!! En dan 's-avonds (misschien weer nieuw nieuws) bekijken die jullie weer hebben meegemaakt!!
Nou ik zou zeggen het gaat jullie daar goed in het verre Vietnam en tot de volgende leuke ervaring!!!
Met vriendelijke groet,
René.
Dag Teun en Beatrijs,
Genieten jullie wel van de reis met die regen de hele tijd? Ik zou me bekocht voelen: naar de andere kant van de aardbol vliegen en dan toch in de regen zitten (dat kan in Nederland ook in deze tijd van het jaar). Wisten jullie dat van tevoren of heb je gewoon pech met het weer?
Het verhaal over die stapelbedden in de nachtbus sprak me erg aan. Dat lijkt me heerlijk, liggend vervoerd worden!
Groeten,
Herman
Een reactie posten
<< Home